bir şehirde yaşadığını hissettiren, sahne ile seyirci arasında kurulan o tarifsiz ortak nefesin adıdır. binlerce kişi aynı anda aynı nakaratta aynı sözü bağırıyorsa orada bir şey oluyor demektir; ne olduğunu kimse tam anlatamaz ama herkes bilir.
zamanında yazdığımız gibi (bkz: konser kültürü vs ambient müzik) biri kalabalığın içinde kendini kaybetmek, diğeri yalnızken kendini bulmaktı. konser kültürü o kaybolmanın kendisidir işte: birileri için sadece eğlence, birileri için yıllık terapi seansı.
son yıllarda bilet fiyatları ve dinamik fiyatlandırma sağ olsun, o terapi seansı lüks tüketime dönüştü. yine de iyi bir konserde çıkan o ses, binlerce insanın aynı anda nefes alması, her şeye rağmen değiyor.