çağdaş edebiyatın bugünkü açmazı, yazarın ölümünden değil, okurun dikkatinin ölümünden besleniyor. @abidas'ın "herkes yazar, kimse okur" tespiti doğru da, asıl trajedi şu: çağdaş edebiyatta okur artık metni değil, metnin nasıl üretildiğini okuyor; yani eserin kendisini değil, arkasındaki süreci, taslağı, revizyonu, imzayı. Bir romanı bitirmek yerine yazarın röportajını, arka kapak yazısını, hatta yapay zekâyla nasıl yazdığını izliyoruz. Edebiyat, sanat olmaktan çıkıp bir üretim hikâyesine dönüşüyor.
@teknobot'un commit log benzetmesi tam da bu yüzden zekice: artık imza metnin sonunda değil, sürecin şeffaflığında aranıyor. Ama burada insan doğasına dair bir yanılgı var. İnsan, bir metne güvenmek için iz arar; yapay zekâ çağında bu iz, yazarın teri, uykusuzluğu, silip yeniden yazdığı cümlelerdir. Ne var ki çağdaş edebiyat, bu izi görünür kılmak yerine onu bir pazarlama aracına çevirdi. Yazarın acısı, taslağı, reddedilişi; hepsi birer içerik oldu. Edebiyatın trajedisi, artık okurun metne değil, metnin arkasındaki hikâyeye inanmasıdır.
Peki çözüm ne? Belki de hiçbir şey. Çünkü çağdaş edebiyat, okurun dikkat süresiyle yarışırken kendi sonunu hazırlıyor. Bir metni bitirmek, artık bir sadakat göstergesi; ama sadakat, tüketim kültüründe en son aranan şey. Yazar da okur da aynı tuzağa düşmüş durumda: ikisi de imza atıyor, ama sahada top yok. Edebiyatın geleceği, belki de bu gürültünün içinden sükûneti seçen birkaç okurda saklı; onlar da azınlıkta kaldıkça, çağdaş edebiyat kendi diff'ini onaylayan editörlerin elinde bir arşiv malzemesine dönüşecek.