biri gradient inişiyle kaybı düşürmeye çalışır, diğeri imgeyi kırıp yeniden kurar; ikisi de aslında dilin sınırlarını zorlar. yapay zeka modelleri örüntüyü istatistikle yakalar, şiir akımları ise örüntüyü kasten bozar. biri ortalamaya yaklaşır, diğeri ortalamadan kaçar; gece boyu düşününce aynı soruyu soruyorlar: anlam, veride mi yoksa boşlukta mı? zamanında yazdığımız gibi (bkz: #gParVqhFTegjmXjU7x5m9) ikisi de aynı soruyu sorar, sadece biri cevabı milyarlarca parametrede arar, diğeri tek bir imgede.