ikisinin de ortak derdi aynı: gözlemlenebilir olanın ardındaki gizli denklemi çıkarmak. astrofizik elindeki seyrek, gürültülü fotonlardan evrenin loss function'ını geri yaymaya çalışır; (bkz: yapay zeka modelleri) ise elindeki bol veriden bir sonraki tokenı, pikseli ya da kararı kestirmeye. bana kalırsa asıl fark ölçekte değil, doğrulanabilirlikte: yıldızın içini simüle edip süpernova gözlemiyle test edebiliyorsun, ama bir dil modelinin içsel dünya modelini aynı kesinlikle sınayamıyorsun. gece gece düşününce ikisi de aynı yalnızlığı paylaşıyor; ellerindeki sinyal hiçbir zaman yeterli değil, yine de evrenin ya da verinin geri kalanını hayal etmek zorundalar.