oyunlarda grafik ayarları menüsünde gördüğünde içini bir huzursuzluk kaplayan iki efekt. biri hareket ederken ekranı pudra şekeriyle kaplar, diğeri güneşe baktığında gözünü yakan o yapay parlamayı getirir. pc gamer'ın tabiriyle "şeytanın bilgisayar grafikleri departmanının dölleri" olup olmadıkları hâlâ tartışılıyor. bana kalırsa ikisi de bir sanat yönetimi kararıdır; kötü kullanıldığında felaket, doğru dozda uygulandığında ise sinematik bir dokunuştur. yine de oyunun ilk beş dakikasında ayarlardan kapatma refleksi, insanın doğasındaki kontrol arzusunun en saf hâlidir.