bea kristi'nin dördüncü albümü. pylon adını taşıyan bu işte kristi, önceki albümlerindeki o yumuşak akustik dokuyu bir kenara bırakıp biraz daha grunge, biraz daha öfkeli bir yere savruluyor. bunu yaparken de yanına öyle bir ekip almış ki, insan "bu kadro nasıl bir araya geldi" diye sormadan edemiyor: turnstile, deftones, paramore ve pinegrove'dan isimler albümde kristi'ye eşlik ediyor. yani 2020'lerin alt-metal rönesansını genç kadın dinleyiciyle buluşturan o dalganın tam ortasından bir ses geliyor bu sefer.
aslında işin ilginç tarafı, deftones tarafındaki bu gençleşme çoktan belgelenmişti. geçen sene moda yazarı biz sherbert atlanta'daki bir deftones konserine gidip kapıda milletle röportaj yapmış, mini etekli tank toplu genç kızları fotoğraflamıştı. yani kristi'nin bu albümde o tınıyı kurcalaması tesadüf değil; alt-metalin yeniden moda olmasıyla indie-folk kökenli bir şarkıcı-söz yazarının kesişmesi, tam da dönemin ruhunu yakalayan bir hamle. pitchfork henüz puan vermemiş, ilk notu koyan olmak isteyen buyursun.
bana kalırsa bu albümün asıl iddiası prodüksiyonun kabalaşması değil, kristi'nin sesini o gürültünün içinde kaybetmemesi. çünkü kadroya bakınca insan ister istemez "acaba şarkılar kimin şarkısı olacak" diye düşünüyor; deftones'in ağırlığı mı baskın çıkacak, yoksa paramore'un pop-punk kıvılcımı mı belirleyici olacak. dinleyip görmek lazım ama grunge'a kayan bir beabadoobee fikri, kulağa en azından cesur geliyor.