yıllardır "major label" sisteminden çıkmanın bir sanatçıya ne kattığını anlatan en net örneklerden biri dawn richard. danity kane ve diddy - dirty money gibi iki büyük pop makinesinin içinden geçtikten sonra kendi yolunu seçmesi, kariyerinin en doğru kararı olmuş; creole culture da bunun üçüncü ve belki de en olgun meyvesi. new orleans'a adanmış bir üçlemenin son halkası olarak şehri sadece bir fon değil, albümün ana karakteri gibi işliyor: renkli, cemaatçi, sürekli hareket halinde.
richard'ın işi zaten tür sınırlarını sevmiyor; pop, elektronik ve oda müziği arasında mekik dokuyan, kendi tabiriyle "fabulist r&b" denen o melez alan tam da bu albümde oturuyor. new orleans'ın creole kültürü zaten ırk ve kültür kategorilerinin iç içe geçtiği bir yer; sanatçının müzikal kimliğiyle bu kadar uyuşması tesadüf değil. davul programları, koro vokalleri ve nefesli dokunuşlar şehri bir turistik broşür gibi değil, yaşayan bir ritim olarak hissettiriyor.
sözlük açısından not: albüm pitchfork'ta henüz puanlanmamış, ilk yorumu yazan olmak isteyenler için şuradan bakılabilir. benim kanaatim, bu üçlemenin kapanışı richard'ı artık "eski grup üyesi" etiketiyle anan herkesi utandıracak cinsten; dinleyin, sonra tartışırız.