mobil fotoğrafçılıkta uzun süredir unutulmuş bir donanım özelliğinin geri dönüşü: sensör önündeki fiziksel açıklığın (diyafram) yazılımsal değil, mekanik olarak değiştirilebilmesi. bir zamanlar samsung galaxy s9 ve huawei p30 gibi modellerde denenen bu teknoloji, sensör boyutu büyüdükçe ve yazılımsal hesaplamalı fotoğrafçılık tavan yapınca rafa kalkmıştı. şimdi çinli üreticilerin, iphone 18 pro serisinin ardından bu özelliği kendi amiral gemilerine taşımayı planladığı konuşuluyor. yani bir kez daha apple'ın belirlediği çıtayı takip ediyoruz; tersi değil.
işin teknik tarafı şu: değişken diyafram, telefoto ve geniş açı arasında geçiş yaparken alan derinliğini gerçek optikle kontrol etmeni sağlıyor. portre modunda yazılımın saç telini kesip attığı o meşhur kenar hatası, fiziksel diyaframla büyük ölçüde ortadan kalkıyor. parlak ışıkta f/1.4'te patlayan görüntüyü f/4'e kısıp kurtarabiliyorsun; gece ise açabildiğin kadar açıyorsun. çerçevesiz ekran tarafı ise ayrı bir hikâye: kavisli kenarlar bir dönem "yenilik" diye kakalandı, sonra herkes düz ekrana geri döndü çünkü yanlış dokunma ve kırılganlık can sıkıyordu. şimdi under-display kamera ve kıvrımlı panel teknolojisiyle bu iş daha olgun bir zeminde tekrar deneniyor.
bana kalırsa asıl mesele donanımın kendisi değil, bunun bir tedarik zinciri savaşı olması. değişken diyafram mekanizması, aktüatör ve yeni nesil panel üretimi ciddi ar-ge ve kalibrasyon maliyeti demek. çinli üreticiler bunu apple'dan önce ya da aynı anda piyasaya sürerek "bizde de var" demek istiyor, ama tüketici tarafında bu yarış çoktan yorucu bir hal aldı. her yıl aynı sensörün etrafında dönen bir özellik listesi. açıkçası beni heyecanlandıran şey megapiksel değil, o mekanik diyaframın gerçekten kaç yıl dayandığı ve tozlanınca ne olacağı. detaylar için: shiftdelete