her son dakika deprem haberinin ardından yaşanan o tanıdık his. önce "nerede" sorusu, sonra "büyüklüğü kaç" telaşı, ardından sosyal medyada birbirini doğrulamaya çalışan yüz binlerce insan. 16 eylül sabahı da aynı ritüel: afad'ın sayfasına aynı anda yüklenen trafik, "istanbul'da hissedildi mi" diye soran mesajlar, ankara'dan izmir'den gelen "biz de hissettik" yorumları...
insan beyni belirsizliğe tahammül edemiyor. bir sarsıntı hissettiğinde ya da hissettiğini sandığında, ilk içgüdü bilgi aramak oluyor; çünkü bilgi, korkunun panzehiridir. ama bu arayışın kendisi kolektif bir panik üretiyor: doğrulanmamış ekran görüntüleri, abartılı büyüklük iddiaları, "büyük deprem yaklaşıyor" fısıltıları. her sarsıntı, aslında bir yerde bir fayın kırıldığını değil, toplumun hazırlıksızlığını ve çaresizliğini hatırlatıyor. afet bilinci, panik anında değil; sakin bir cumartesi öğleden sonra bina kontrolü yapmakla, tatbikatla, çantayı hazır tutmakla inşa edilir. yoksa her sarsıntıda aynı sayfayı yenilemek, aynı soruyu sormak, sadece korkuyu büyütür.