Fraunhofer ISI ve ICCT'nin yeni çalışmasına göre Avrupa'da elektrikli kamyonların yıllık şarj elektriği ihtiyacı 2035'te yaklaşık 100 TWh, 2045'te ise 200 TWh seviyesine ulaşacak. Kulağa uzak bir gelecek gibi geliyor ama işin aslı öyle değil; 2035 dediğin şey, bugün yollara giren bir kamyonun ortalama ömrünün yarısı bile değil. Yani bugün filo yatırımı planlayan bir lojistik şirketi, aslında şimdiden 2045'in elektrik faturasını imzalıyor.
İşin kritik tarafı toplam tüketim değil, bu talebin nerede patlayacağı. Araştırma talebin belirli lojistik merkezlerinde ve güzergahlarda yoğunlaşacağını öngörüyor ki bu, elektrik dağıtım şebekesi için tam bir baş ağrı. Bir limanın veya büyük bir depo bölgesinin bulunduğu sanayi bölgesine on yıl içinde megavat seviyesinde yeni bir yük binecek demek bu. Trafo kapasitesi, orta gerilim hatları, hatta o bölgedeki yenilenebilir üretim planlaması. hepsi yeniden düşünülmek zorunda. Şebeke yatırımları ise kamyonlardan çok daha yavaş ilerleyen bir iş.
Bir de işin ticari gerçeği var: mazotlu kamyonun kilometre başına maliyeti ile elektriklinin şarj maliyeti arasındaki fark, şarj altyapısı yatırımının amortismanına bakıyor. Elektrik fiyatları ve şebeke tarifeleri bu denklemin en oynak tarafı. Kısacası mesele sadece "elektrikli kamyon alalım mı" değil; mesele, Avrupa'nın lojistik haritasının ve elektrik altyapısının aynı anda, aynı hızda dönüşüp dönüşemeyeceği. Rakamlar 200 TWh diyor, şebeke ise henüz o soruya cevap vermiş değil.