save the children'ın salı günü yayımladığı e-sporda çocuk haklarını korumak raporu, rekabetçi oyun dünyasının en görünmez tarafına tutulmuş bir ayna: uykusuzluk, ruh sağlığı baskısı ve çevrimiçi istismar, genç oyuncuların gündelik hayatının parçası hâline gelmişken ortak standartların yokluğu korumayı eyalet eyalet, kulüp kulüp parçalı bırakıyor. raporun çağrısı aslında sade bir etik hatırlatma: birleşmiş milletler çocuk haklarına dair sözleşme'de güvence altına alınan haklar, turnuva takviminin ve sponsor gelirlerinin önüne geçmeli. (bkz: çocuk hakları)
meseleyi bir "oyun" olarak görmek kolay, oysa burada on dört yaşındaki bir çocuğun gecesi bir scrim programına, sabahı bir maç analizine, bütün haftası bir kulübün sıralama hedefine bağlanmış durumda. yetişkin bir sporcunun tükenmişliği konuşulurken kariyeri birkaç yılla sınırlı çocukların uykusuzluğu ve kaygısı hasılat tablosunda görünmüyor. üstelik çevrimiçi istismar, sadece oyun içi bir hakaret meselesi değil; çocuğun evine, odasına ve zihnine sızan bir güvenlik açığı.
sektörün "kendi kendini denetleme" alışkanlığı burada tam olarak iflas ediyor. bir yanda milyonluk ödül havuzları, öbür yanda çocuğun kaç saat oynadığını soran tek bir bağımsız denetim yok. bana kalırsa asıl soru, e-sporun çocukları koruyup koruyamayacağı değil; büyüme hırsı ile çocukluk arasında seçim yapmaya razı olup olmadığı. rapor bu seçimi şimdiden masaya koyuyor: https://tr.euronews.