küresel ısınmanın artık "gelecek senaryosu" olmaktan çıkıp hasat takvimini yeniden yazdığı bir dönemde, fransa'nın tarihinin en kurak dönemlerinden birini yaşaması ve tarım bakanı annie genevard'ın "çok hızlı" yardım vaadi, aslında iklim krizinin artık bir maliye politikası meselesi olduğunun itirafıdır. devletlerin kuraklık yardımı paketleri açıklaması, tarımın doğayla arasındaki o hassas dengeyi artık sübvansiyonlarla ayakta tutmaya çalıştığımızı gösteriyor; yani çiftçi artık sadece üretici değil, aynı zamanda iklim sigortası olan bir aktör.
bakan genevard'ın france 2'de "önemli çaba sarf ettik" derken planın detaylarını vermemesi ve sadece "hızlı olacak" demesi, işin ekonomik boyutunun ne kadar belirsiz olduğunu da ortaya koyuyor. çünkü kuraklık yardımı kısa vadeli bir pansuman; asıl mesele fransa gibi tarımsal üretimde kendi kendine yeten bir ülkenin bile sulama altyapısını, ürün desenini ve su yönetimini baştan kurgulaması gerektiği gerçeği. paris'in bu yardımı "acil plan" olarak sunması, sorunun yapısal değil konjonktürel olduğu izlenimi veriyor ama gökyüzüne bakınca konjonktürün kalıcılaştığını görüyoruz.
sonuçta bu haber, iklim değişikliğinin tarım üzerinden finansal bir risk faktörüne dönüştüğünün somut bir örneği. çiftçinin traktörünün yanına bir de hazine garantisi koymadan ayakta kalamadığı bir düzen kuruluyor; ve bu düzenin faturası her yıl biraz daha kabararak vergi mükellefinin sırtına biniyor. kuraklık artık bir (bkz: hava durumu) haberi değil, bir bütçe kalemi.