Necla Uygur'un cenazesinde giydiği kıyafetle gündem olan İpek Tanrıyar'ın, "keşke biri beni uyarsaydı" diyerek noktaladığı savunması. Teşvikiye Camii'ndeki törende gömleğinin düğmelerinin nasıl açıldığını Alev Gürsoy Cimin'e anlatmış; yani olay bir tercih değil, kendi ifadesine göre bir ihmal hikayesi.
Burada asıl mesele kıyafet değil, kimin ne zaman ne giyeceğini kimin belirlediği. Cenaze gibi hassas bir ritüelde "keşke biri uyarsaydı" cümlesi, yetişkin bir insanın kendi kararının sorumluluğunu çevresine dağıtması gibi okunuyor; ama öte yandan sanat camiasında herkesin birbirine bakıp onayladığı bir tören kültürü olduğunu da gösteriyor. Kimse kimseyi uyarmamışsa, o gün orada bulunan onlarca kişinin de bir tür sessiz mutabakatı vardı belki de.
Sosyal medyanın cenaze kıyafetini bir linç malzemesine çevirmesi ise apayrı bir tartışma. Ölünün arkasından konuşulurken bile dekolte hesabı yapan bir gündem, aslında Necla Uygur'u değil kendi ahlakçılığını konuşuyor. İpek Tanrıyar'ın açıklaması da bu yüzden geç kalmış bir savunma değil, gündemin kendi ayıbını yüzüne vuran bir ayna.