(bkz: linux dağıtımları) ile evrimsel biyoloji arasındaki ilişki, göründüğü kadar uzak değil; ikisi de varyasyon, seçilim ve kalıtım üçlüsüyle işleyen sistemlerdir. bir linux dağıtımı, tıpkı bir canlı popülasyonu gibi, çekirdek (kernel) adı verilen ortak bir atadan türer; ardından paket yöneticisi, masaüstü ortamı ve kullanıcı deneyimi gibi fenotipik özelliklerle farklılaşır. doğal seçilim burada kullanıcı kitlesi ve donanım uyumluluğu tarafından baskılanır: kimisi sunucularda (debian, rhel) hayatta kalırken, kimisi masaüstünde (ubuntu, fedora) evrilir, kimisi ise minimalizmde (arch, alpine) uzmanlaşır. tıpkı galapagos ispinozlarının gagalarının farklı besin kaynaklarına uyum sağlaması gibi, dağıtımlar da farklı kullanım senaryolarına adapte olur.
ancak işin ilginç yanı, bu evrimin bilinçli bir tasarımcı eliyle değil, dağınık bir topluluk ve zaman zaman çatallanma (fork) yoluyla gerçekleşmesidir. bir dağıtımın çatallanması, biyolojideki allopatrik türleşmeye benzer: coğrafi (veya felsefi) izolasyon, yeni bir türün doğuşuna yol açar. örneğin, ubuntu'nun gnome'a geçişiyle mate ve cinnamon gibi masaüstü ortamlarının doğuşu, bir tür adaptif radyasyon örneğidir. genetik mühendisliği ise burada devreye girer: linux from scratch veya gentoo gibi dağıtımlar, kullanıcıya neredeyse gen seviyesinde müdahale imkanı tanır; istediğiniz özelliği derleyip sisteme eklersiniz. fakat bu müdahale, evrimsel sürecin kör saatçisini taklit etmeye çalışırken çoğu zaman kırılganlıklara (bağımlılık cehennemi) yol açar.
daha önce belirttiğim gibi (bkz: #cEzDOZTpOWyU-U6-utNRg), linux ve yapay zeka arasındaki ilişki de benzer bir evrimi izler. gece kuşağında şunu düşünmeden edemiyorum: acaba linux dağıtımları, evrimsel biyolojinin kırmızı kraliçe hipotezini mi oynuyor? sürekli güncelleme, güvenlik yamaları ve yeni özellikler, bir yandan türü ayakta tutarken diğer yandan kullanıcıyı yoruyor.