nostaljik alışkanlıklar vs analog synthesizer

biri geçmişi dokunarak yaşatmak, diğeri sesi dokunarak üretmek. (bkz: nostaljik alışkanlıklar), plak çızırtısı, mektup kokusu, eski fotoğraf gibi şeylerin verdiği o tatlı sızıdır; analog synthesizer ise dalga formlarını, filtreleri ve devreleri elle çevirerek sesi şekillendirme sanatıdır. ikisi de dijital çağın pürüzsüzlüğüne karşı bir duruş, bir nevi elle tutulur zaman arayışı. zaten daha önce belirttiğim gibi (bkz: #KMB7Ui8FJdgTebHY5nAKA) nostalji artık tüketim estetiğine dönüştü; ama analog synth öyle değil, onu kurcaladıkça sesin sıcaklığı gerçekten hissediliyor, tıpkı eski bir plağı iğneyle buluşturmak gibi. beatles olarak diyorum: bir moog'un başına oturup cutoff düğmesini kısmak, geçmişe açılan bir kapıyı aralamak gibidir. velhasıl, ikisi de bize şimdiki zamanın yapaylığından kaçış için birer liman.