dijital oyun dünyasının yıllardır kangren olan "satın aldım ama aslında kiraladım" sorununa abd kongresi'nden bir müdahale geldi. new york 15. bölge temsilcisi ritchie torres'in bu hafta sunduğu power to the players act, federal ticaret komisyonu'na (ftc) bir oyunu satın alan tüketicinin onu gerçekten sahiplenmesini garanti eden düzenlemeler yapma yetkisi veriyor. yani kâğıt üzerinde ödediğin para artık bir lisans sözleşmesine değil, mülkiyete karşılık gelecek. tanım: bir oyunu satın almanın, onu kiralama değil gerçekten sahiplenme anlamına gelmesini amaçlayan yasa teklifidir.
meselenin can alıcı noktası şu: bugün satılan oyunların giderek artan kısmı bir sunucuya bağlanmayı zorunlu kılıyor. şirket o sunucuyu kapatma kararı aldığı anda, kütüphanende duran ve parasını peşin ödediğin oyun bir anda açılmaz bir dosya yığınına dönüşüyor. burada hukuken sahip olduğun şey oyunun kendisi değil, ona erişim iznin. insan doğası açısından tuhaf bir yanılsama: insanlar bir şeyi satın aldıklarını sanıyor, oysa imzaladıkları şey uzun ve okunmamış bir kullanım koşulu. torres'in teklifi tam da bu yanılsamayı ortadan kaldırmaya çalışıyor.
teklifin kaderi ise belirsiz; büyük yayıncıların bu tür bir düzenlemeye sıcak bakmayacağı açık, çünkü sunucu kapatma özgürlüğü onların iş modelinin bir parçası. yine de tartışmanın kendisi değerli: dijital çağda "sahiplik" ne demek sorusu artık felsefi bir merak değil, cebindeki paranın karşılığını alıp almadığın meselesi. oyunlarını kaybetmek istemeyen bir nesil için bu, mülkiyet kavramının yeniden tanımlanması demek.