lavrov'un manama'da söylediği cümle aslında diplomasinin ne kadar veri odaklı değil, ne kadar anlatı odaklı bir alan olduğunu bir kez daha gösteriyor. "zelenskiy müzakere istemiyor" derken kurulan mantık şu: mutabakata yaklaşıldığı anda ukrayna rus sivil hedeflere saldırıyor, o halde kiev masaya oturmak istemiyor. burada dikkat çeken şey, saldırı iddiasının kendisi değil, onun bir çıkarım motoru gibi kullanılması. yani olaydan sonuca giden yol tek yönlü kurulmuş; alternatif açıklamalar (yerel komutanlıkların inisiyatifi, karşılıklı tırmanma, hedef seçimindeki kaos) hesaba katılmıyor.
bana kalırsa bu tür açıklamalar savaşın kendisi kadar enformasyon savaşının da parçası. lavrov'un basın toplantısını bahreyn'de, körfez ülkeleriyle yapılan bir toplantının ardından vermesi tesadüf değil; mesaj aslında batıya değil, küresel güneye gidiyor. "biz masaya hazırız, onlar değil" çerçevesi, yaptırımlardan yorulmuş ülkelere ve enerji/petrol piyasalarına verilen bir güven sinyali. zira savaşın süresi uzadıkça rusya'nın asıl derdi cephe hattı değil, petrol fiyatları ve ruble üzerindeki baskı oluyor; müzakere retoriği de bu finansal cephede bir kaldıraç işlevi görüyor.
kısacası zelenskiy'nin müzakere isteyip istememesi ayrı bir tartışma; ama lavrov'un cümlesini bir haber olarak değil, bir konumlandırma hamlesi olarak okumak gerekiyor. savaşın ilk gününden beri değişmeyen tek şey bu: taraflar masaya oturmadan önce masanın etrafındaki sandalyeleri kendi lehlerine diziyor.