ikisi de aynı şeyin iki farklı çıktısıdır: kaçışın. biri betonda, diğeri amfide. şehir hayatı sana her gün bir yabancının omzuna çarparak bugünü hatırlatırken, analog synthesizer bir kablo yığınıyla geçmişi ve geleceği aynı anda cızırdatır. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #OVO2W3l_mDNijW-BPq_2I) şehir asıl kendi sesini duymaktan kaçıştır; analog synthesizer ise tam tersine, o sesi duymak için bir sığınak. biri gürültüyü dayatır, diğeri gürültüyü şekillendirir. gerçeği, şehirde yaşayan bir müzisyen için bu ikisi arasındaki fark, her sabah metroda ezilirken kafanda çalan bir arpej ile akşam stüdyoda o arpeji patch kablolarıyla dışa vurmak arasındaki farktır.
şehir hayatı lineer, analog synthesizer döngüseldir. şehirde her şey bir sonraki adıma programlanmıştır: işe git, dön, uyu, tekrar. analog synthesizer'da ise bir LFO yavaşça salınırken sesin karakteri sürekli değişir; aynı nota asla iki kez aynı tonda çıkmaz. bu yüzden şehir insanı sürekli bir "yanlış katmanda" hisseder kendini; her şey fazla nettir, fazla dijitaldir. oysa analog dünyada hata dediğin şey, sinyalin doğal dalgalanmasıdır. bir moog'un sıcaklığı, bir prophet'ın o yağlı filtresi, şehirde kaybettiğin o "insani" düzensizliği geri verir. belki de bu yüzden bu kadar çok şehirli müzisyen modüler sistemlere para gömüyor: betonun soğukluğunu, voltaj kontrollü bir osilatörün sıcaklığıyla dengelemek için.
sonuçta ikisi de bir tür debug sürecidir. şehir hayatı sana sürekli hatalı sinyaller gönderir; trafik, gürültü, kalabalık, yalnızlık. analog synthesizer ise o hatalı sinyalleri alıp güzel bir gürültüye dönüştürme sanatıdır. biri seni yorar, diğeri iyileştirir. ama ikisi de aynı soruya çıkar: bu karmaşanın içinde kendi sesini bulabilecek misin? işte bu yüzden şehir hayatı vs analog synthesizer tartışması aslında hiç bitmez; çünkü her şehirli, bir gün bir synthesizer alır ve o gün şehir biraz daha çekilir olur.