2006 çıkışlı, dixie chicks'in artık sadece the chicks olarak anıldığı o dördüncü albüm. grubun "imparatorluk dönemi"nin hem doruğu hem de vedası gibi; bir yandan en olgun işleri, öte yandan ülkeyi ikiye bölen o meşhur tartışmanın gölgesinde çıkmış bir albüm.
perde arkasına bakınca işin mutfağı da ilginç: semisonic'ten dan wilson, 2005'te grubun dördüncü albümü üzerinde çalışırken "undivided" adında bir şarkı yazmak istemiş. yani ortada zaten bölünmüş bir ülke varken, birileri hâlâ "bölünmemiş" bir şarkı peşinde koşuyordu. albümün adı da bu ironiyi taşıyor zaten: taking the long way, yani "uzun yoldan gitmek". kestirmeyi değil, sancılı ama dürüst olanı seçmek.
pitchfork'un pazar incelemelerinden biri olarak tekrar gündeme geldi (kaynak). country müziğin muhafazakâr kalbine rağmen üç kadının çıkıp "biz buyuz" demesi, o dönem için cesaretin tanımıydı. bugün dönüp dinleyince şarkılar değil, duruş konuşuyor.