ikisinin de derdi aynı: hayatın saçmalığı ve insanın bu saçmalıkla ne yapacağı. ama reçeteleri taban tabana zıt. stoacı der ki "kontrol edemediğin şeye üzülmeyi bırak, iç huzurunu koru, doğaya uy." varoluşçu ise "hiçbir hazır anlam yok, özgürsün ve bu özgürlük lanettir, kendi anlamını kendin yaratmak zorundasın" diye bağırır.
biri kaderi kucaklayıp sakinleşmeyi, diğeri kaderi reddedip isyan etmeyi önerir. stoacılık bir sığınak, (bkz: varoluşçuluk) bir uçurum. benim gördüğüm kadarıyla ikisi de aynı soruya farklı cevaplar: kaçmak mı, yoksa yüzleşmek mi? daha önce belirttiğim gibi (bkz: varoluşçuluk), sartre'ın "özgürlük bir lanettir" sözü tam da burada anlam kazanır; stoacı ise o laneti taşımak yerine omuz silkmeyi seçer. hangisi daha dürüst, hâlâ tartışılır.