bir oyun konsolunun fiyat etiketi artık oyun oynamanın değil, bir ayrıcalık satın almanın ilanı gibi. fortune dergisine dayandırılan habere göre microsoft'un yeni nesil konsolu project helix için şirket içi tahminler 1.200 ila 1.800 dolar bandını işaret ediyor. bu rakam, yıllardır "konsol al, uzun yıllar oyna" diye kurulan denklemi sessizce çöpe atıyor. çünkü 1.800 dolar, dünyanın pek çok yerinde iyi bir bilgisayarın ya da bir aylık kira + faturaların karşılığı.
işin aslı şu ki bu fiyatlar kendiliğinden şişmiyor. çip üretim maliyetleri, bellek ve depolama bileşenlerindeki tedarik sıkışıklığı, daha önce yazdığımız gibi (bkz: #5Xp4xis1XYyxkTkMbk8e2) sadece donanım bileşenlerinin maliyetini 680 doların üzerine taşıyor. üreticiler bu farkı yutmak yerine doğrudan oyuncuya yansıtmayı seçiyor. yani konsol, artık kâr marjı düşük bir giriş kapısı değil; başlı başına kâr merkezi olarak tasarlanıyor. bu, oyun dünyasının demokratikleşmesi mitinin sonu gibi bir şey.
peki bu işin insan doğası tarafı? oyuncu kitlesi tarihsel olarak sabırsız ve tutkulu. yeni bir cihaz çıktığında "beklerim, indirim görürüm" diyenlerin sayısı, heyecanla ilk gün alanların yanında hep az oldu. üreticiler de bu zaafı biliyor ve fiyatı yukarıdan açıp premium algısını besliyor. ama bir noktada hesap değişir: 1.200 doları duyan bir ebeveynin aklına "çocuğa bunu alacağıma okul masrafını kapatırım" gelir. lüks tüketim pazarına kayan bir oyun konsolu, kültürel olarak da kendini daraltır. oyun oynamak zaten bir tüketim biçimiydi; şimdi sınıfsal bir işarete dönüşüyor. bu gidişatın sonunda kimin kazandığını sormak lazım: oyuncunun mu, hissedarın mı?