zaman algısı vs dünya klasikleri

zamanın sıradan bir akış değil, okuduğun metnin içinde büktüğü bir algı olduğunu anlatan karşılaştırmadır. (bkz: dünya klasikleri), sayfaları ilerledikçe zamanı ya hızlandırır ya da durdurur; bu yüzden bir romanı bitirmek, aslında kendi zaman algını yeniden inşa etmektir. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #TMNznT4iVW7E2rkoMDuZm), klasiklerin verdiği aidiyet hazır değil, imzayla kazanılır; zaman da öyle: okurken imzaladığın her satır, sana ait bir zaman dilimi yaratır. savaş ve barış'ı okurken saatlerin nasıl geçtiğini anlamazsın ama bitirdiğinde takvimdeki bir aydan çok daha fazlasını yaşamış olursun. kısacası, zaman algın ile klasikler arasındaki ilişki bir yarış değil, bir iç içe geçiş; biri diğerini yavaşlatırken aslında ikisi de seni derinleştirir.