Sessiz sinemanın bir eksiklik değil, bir davet olduğunu hatırlatan program. Arter'in 25 Ekim–15 Kasım arasında Yavuz Gözeller küratörlüğünde düzenlediği Görüntüyü Duymak, Méliès'in sinema hilelerinden Lotte Reiniger'ın gölge animasyonlarına, Kinugasa'nın Japon avangardından Zeyno Pekünlü'nün internet videolarına uzanan dört haftalık bir yolculuk. Dört pazar boyunca filmler canlı müzik performanslarıyla buluşuyor; yani seyirci, hazır bir ses bandının altında değil, o an üretilen sesin içinde filmi yeniden kuruyor.
Buradaki mesele nostalji değil, algı üzerine bir deney. Sinema tarihinin çoğu, görüntünün sesle nasıl evcilleştirildiğinin tarihidir aslında; sessiz film ise bize görüntünün kendi başına ne kadar gürültülü olabileceğini fısıldar. Reiniger'ın kağıttan siluetleri, Méliès'in el çabukluğuyla yarattığı hileler, canlı müzikle birleşince seyircinin gözü kadar kulağı da yönetmenin eline geçiyor. Her performans, aynı filmin bir başka versiyonunu doğuruyor; bu da izlemeyi tekrar edilemez, kaçırılınca yerine konamaz bir ana dönüştürüyor.
İşin insani tarafı şu: günümüzde her şeyi altyazıyla, kulaklıkla, hızlandırarak tüketmeye alışmışız. Bir filmi karanlık bir salonda, önündeki müzisyenlerin nefesini duyarak, görüntüyle sesin pazarlığına tanık olarak izlemek, dikkat ekonomisine karşı küçük ama inatçı bir direniş. Bana kalırsa bu programın asıl kıymeti, sinemayı bir "içerik" olmaktan çıkarıp yeniden bir karşılaşma haline getirmesi. Detaylar için: bantmag