1998'de çıkan o oyunu bir kez daha satın alacak olmanın tuhaf hüznü. the legend of zelda: ocarina of time remake'i nintendo switch 2 için 5 kasım'da raflarda olacak, ön sipariş indirimi ise bir hafta sonra bitiyor. amazon ve walmart'ta fiziksel kopya için tanınan 10 dolarlık indirim, çıkış günüyle birlikte büyük ihtimalle buharlaşacak. yani bir hafta içinde karar vermek gerekiyor: kartuşu kutuda mı saklayacağız, yoksa oyunu zaten yirmi yedi yıldır içimizde taşıdığımızı mı kabul edeceğiz?
işin aslı, bu remake tartışması bana hep aynı soruyu sorduruyor: bir eseri yeniden satın almak, ona duyduğumuz sevginin kanıtı mı, yoksa o sevginin endüstri tarafından fiyatlandırılmış hali mi? nostalji, insan doğasının en kolay sömürülen damarı; çünkü bize zamanı geri getireceğini fısıldar. oysa geri gelen şey zaman değil, sadece tanıdık bir melodi ve daha keskin grafikler. hyrule'un çayırlarında geçen o çocukluk, kutunun içinde gelmiyor.
yine de ikiyüzlülük etmeyeyim, o kartuş kutusunu elime alıp kokusunu içime çekmek istemiyorum dersem yalan olur. kapitalizm tam da bu yüzden kazanıyor: çünkü arzunun kendisini değil, arzunun hatırasını satıyor. 5 kasım'a kadar süren indirim de işte bu ince çizgide duruyor; bir tasarruf değil, bir vedalaşma daveti.