penaltı kaçırmak, futbolun en nankör anlarından biridir. topu beyaz noktaya koyduğun an bütün stadyum susar, sonra o top ya ağlarda ya da tribünlerde biter. kaçıran oyuncu için dünya durur, kalan 80 dakika ise bir ömür gibi geçer. işin absürt tarafı şu: penaltıyı kaçıran adam çoğu zaman maçın en çok koşanıdır, çünkü kendini affettirmek için sahanın her yerinde görünmeye çalışır.
haber başlığındaki "ama" bağlacı aslında bir sözleşme gibidir. "ilk penaltıyı kaçırdı, ama." diye başlayan her cümlede oyuncunun sonradan ya gol atıp kendini affettirdiği ya da takımının kazandığı anlatılır. yani kaçıran adamın hikâyesi bitmez, sadece ilk perde kapanır. bu "ama" bir teselli mi, yoksa maçı izleyenlere "panik yapmayın, henüz her şey bitmedi" mesajı mı, orası tartışılır. bazıları için kaçırılan penaltı bir travma, bazıları için sadece skorboardda bir ayrıntıdır.
futbolun acımasız tarafı da burada: penaltı kaçıran adamın üzerine bir sonraki penaltı topu konur ve o top ya efsane olur ya da kâbus. işin tuhafı, ilk penaltıyı kaçıran oyuncu ikinciyi genelde gole çevirir; çünkü artık kaybedecek bir şeyi kalmamıştır ve o rahatlıkla vurur. yani ilk penaltıyı kaçırmak, bazen ikinci penaltıyı atmak için gereken cesaretin faturasıdır.