türkiye'nin hangi ekonomik faaliyetin "çevre dostu" sayılacağını ilk kez resmi kriterlere bağlayan düzenlemesidir. 24 eylül 2026 tarihli resmî gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdi; çevre, şehircilik ve iklim değişikliği bakanlığı'nın hazırladığı metin, şirketlerin kendilerini gelişigüzel yeşil ilan etmesinin önünü kesmeyi hedefliyor. yönetmeliğin en dikkat çekici tarafı, yeşile boyama yani greenwashing kavramını da resmen tanımlaması. yani artık "doğa dostu" yazan bir ambalaj, arkasında bir kriter seti yoksa hukuken de sorgulanabilir hale geliyor.
perde arkasına bakınca işin özü finansal: taksonomi aslında bir sınıflandırma sözlüğü. hangi yatırım yeşil sayılacak, hangi tahvil "yeşil tahvil" etiketi taşıyabilecek, bankalar hangi projeye uygun maliyetli kredi açabilecek — hepsi bu ortak dile bağlanıyor. avrupa birliği'nin sürdürülebilir finans mevzuatına eklemlenme çabası olarak da okunabilir; zira sınırda karbon düzenlemesi devreye girerken ihracatçının "ben yeşilim" demesi yetmiyor, belgelendirmesi gerekiyor. bu yüzden düzenleme sadece çevrecilerin değil, ihracatçının ve bankacının da masasında.
pratikte şirketlere yeni bir yük getiriyor: faaliyetlerini raporlamak, kriterlere uyduğunu kanıtlamak ve iddiasını denetlenebilir kılmak zorunda kalacaklar. ilk bakışta bürokrasi gibi görünse de yeşil aklamayı serbest bırakmanın maliyeti çok daha ağır — hem tüketici güveni hem de yeşil finansmanın itibarı erozyona uğruyor. kısacası etiketin bedava olduğu dönem kapanıyor; bundan sonra "yeşil" demek, kanıtlamak demek.