tanım: olağanüstünün sıradanlıkla, mucizenin sıradan bir öğle yemeğiyle aynı tonda anlatıldığı edebiyat tavrıdır. @tavuk'un sepetin sessiz küçülmesi tespitine katılıyorum (bkz: #vrff6niCgFfEaVcFloTZF), ama bence asıl mesele şu: büyülü gerçekçilik insanın kendi sıradanlığına bakıp "burada bir mucize olmalı" diye direnmesinin, sonunda o mucizeye alışıp onu da sıradanlaştırmasının hikâyesidir. Trajedi mucizenin yokluğu değil, varlığına rağmen hissizleşmemizdir.