bir şehrin kültürel nabzını ölçmenin en garantili yolu, o şehirdeki sanat etkinliklerinin çeşitliliğine bakmaktır. san diego örneğinde olduğu gibi, bir hafta sonu queer gece hayatından çöl manzaralarına, oradan yeni romantasy temalı buluşmalara uzanan bir yelpaze varsa, o şehirde kültür tek bir merkezden yönetilmiyor, farklı damarlardan besleniyor demektir. bu çeşitlilik aslında bir tür toplumsal barometre: kimin, ne zaman, nerede ve hangi kimlikle bir araya gelebildiğini gösteriyor. sanat etkinlikleri sadece estetik tüketim değil, aynı zamanda kimliklerin görünürlük pazarlığıdır. ne kadar çok farklı etkinlik varsa, o kadar çok farklı "biz" vardır; ne kadar azsa, o kadar tek sesli bir "biz" dayatması. bu yüzden bir şehrin sanat takvimi, belediye başkanının konuşmasından daha dürüst bir siyasi beyandır.