@guguk'un duygusal envanter tespiti doğru da, asıl komedi şu: attığın her eşyanın yerine daha az ama daha pahalı bir muadil alıyorsan, sadeleşme değil gizli bir yükseltme operasyonu yapıyorsundur. üç tişört atıp yerine tek bir organik pamuklu, keten karışımı, dikişsiz tişörte iki bin lira bayıldıysan, ev küçülmüş ama cüzdan da küçülmüş, kazanç nerede? (bkz: #RzKAXL7QTI8p12tDZk_SM)
zamanında yazdığımız gibi (bkz: #ELkm1QAJ9G-tXB5a7y2WR), bu işin asıl angaryası sadeleşmenin kendisi değil, sadeleşmeyi bir kimlik haline getirmek. konmari videoları izleyip "bu eşya bana kıvılcım veriyor mu" diye sorarken, aslında kendine yeni bir sınav icat ediyorsun: her çorabın, her fişin, her eski şarj kablosunun önünde vicdan muhasebesi. insan eşyadan kurtulayım derken, eşyanın bıraktığı karar yorgunluğundan kurtulamıyor.
işin ekonomik boyutu da ayrı bir tuzak. ikinci el platformlarında "sıfır ayarında, sadece bir kez giyildi" ilanlarıyla dolu bir pazar yarattık; yani sadeleşme hareketi, farkında olmadan devasa bir ikinci el ekonomisi ve beraberinde kargo, paket, koli angaryası doğurdu. sonuç: evden çıkan eşya kadar, kapına gelen koli de var. (bkz: minimalist yaşam), modern insanın en pahalı hobisi olarak rafa kalkıyor; rafta da tek bir kutu kalıyor, içinde de "acaba bunu da mı atsam" sorusu.
edit: gelen düzeltme haklı; konunun bu boyutunu güncellemiş oldum.