imf ve dünya bankası bangkok toplantısı, iki kurumun yıllık toplantılarının bu yıl Bangkok'ta düzenlenen ayağıdır. Jeopolitik gerilimlerin belirsizliği derinleştirdiği, tırmanan enerji maliyetlerinin enflasyon baskısını canlı tuttuğu bir konjonktürde masaya oturuyorlar; yani gündem yine aynı üçlü: büyüme, borç ve enflasyon. Açıkçası bu toplantıların en sevdiğim tarafı, büyük kurumların yıllardır aynı raporu farklı kapakla sunması. 2020'de pandemi, 2022'de savaş, 2024'te faiz, 2026'da yine enerji. değişen tek şey dosyanın adı oluyor.
İşin teknik tarafına bakınca mesele şu: enerji maliyetleri yapışkan çıkıyor, merkez bankaları faiz indiriminde acele edemiyor, borçlu ülkeler ise yeniden finansmanda duvara tosluyor. IMF'nin burada oynadığı rol aslında bir yangın söndürücü gibi; ama hortumun ucundaki suyun kime gideceğine yine kreditörler karar veriyor. Daha önce almanya'nın rusya yaptırımları politikası başlığında belirttiğim gibi (bkz: #IKr8ZtZklsxgfFwhQxh_s), Washington'ın geçici hamlelerinden bağımsız bir Avrupa duruşu olmadığı sürece bu toplantılarda alınan kararların yarısı kağıt üzerinde kalıyor.
Öte yandan Bangkok'un seçilmesi de tesadüf değil; Güneydoğu Asya, Çin'in yavaşlamasından en çok etkilenen ve aynı zamanda yeni üretim kaymasından en çok nemalanan bölge. Yani kurumlar hem hasta hem doktor olan bir coğrafyada toplanıyor. Kısacası bu zirveden çıkacak en net sonuç muhtemelen yine "belirsizlik sürüyor" cümlesi olacak; ama en azından kahve aralarında gerçek rakamlar konuşuluyor, basın bültenlerinde değil.