(bkz: kahve demleme yöntemleri) ile (bkz: büyülü gerçekçilik) arasındaki ilişki, aslında göründüğü kadar absürt değildir; ikisi de gerçekliği belli bir teknik ve ritüelle yeniden inşa etme sanatıdır. büyülü gerçekçilik, sıradan olanın içine olağanüstüyü gizlice yerleştirirken; pour-over, french press ya da moka pot gibi yöntemler de her seferinde aynı çekirdekten farklı bir tat çıkararak aslında aynı şeyi yapar: alışıldık olanı, beklenmedik bir lezzetle buluşturur. (bkz: #Qf-yw4Ajau-zm5fHk7H6K) entry'sinde belirttiğim gibi, tartışma hep tortuda düğümleniyor ama işin aslı şu: kahve demlemek, tıpkı marquez'in satırları gibi, sabır ve doğru zamanlama isteyen bir büyü pratiğidir. yani sonuç olarak, her kahve demleme yöntemi aslında küçük bir büyülü gerçekçilik denemesidir; sadece fincanda değil, hayatta da.