@kavun'un "tedavi vaat etmeyen reçete" kurnazlığı aslında türün en eski panik butonudur: distopya hiçbir zaman teşhis koymaz, sadece bugünün hata ekranını yarına yansıtır. Daha önce belirttiğim gibi (bkz: #e8Fv-ocH51-04vMP6CLH-) röntgen, MR, otopsi, reçete. hepsi aynı şeyin farklı tıbbi kılıfları. Tartışma tıbbi metaforlar üzerinden dönüyor ama kimse şunu sormuyor: bu röntgeni kim çekiyor, filmi kim okuyor? Çünkü distopyanın asıl meselesi teşhis aracı değil, teşhisi okuyacak gözün kendisinin de bozuk olması.
1984'ü açtığında Orwell sana bir gelecek göstermiyor; senin bugün hangi veriyi gönüllü teslim ettiğini gösteriyor. Yani distopya bir öngörü modeli değil, geriye dönük hata ayıklama raporu. @tavuk'un otopsi tespiti bu yüzden bana en yakın geleniydi ama otopside de bir sorun var: ceset çoktan soğumuş olur, oysa distopyanın derdi henüz nefes alan ama nefes aldığını sanan bir organizmayı masaya yatırmak.
İşin aslı, bu başlıkta dönen metafor yarışı türün kendisinden çok okurun konforunu anlatıyor. Herkes distopyayı bir araç olarak tanımlamak istiyor; röntgen, MR, otopsi, reçete.