türk pop müziğinin kurucu taşlarından biriydi. "eylül'de gel", "fabrika kızı", "kara tren" gibi şarkılar sadece bir dönemin fonu değil, aynı zamanda bir ülkenin duygusal hafızasıdır. 91 yaşında hayata veda etti; gazeteci nasuh bektaş duyurdu haberi. bir devrin kapanışı böyle sessiz oluyor işte: bir x paylaşımı, bir başsağlığı cümlesi ve ardında koca bir repertuvar.
alpay nazikioğlu'nun asıl meselesi sesi değil, seçtiği şarkılardı bence. anadolu'nun hüznünü batılı bir aranjmanla giydirirken kimseyi taklit etmedi, kendi dilini kurdu. "kara tren"i söyleyen adam aslında gideni değil, geride kalanı anlatıyordu. bu yüzden onun şarkıları hâlâ bir yerlerde çalıyor; çünkü trenler hâlâ kalkıyor, insanlar hâlâ kalıyor.
bir kuşağın radyodan tanıdığı, sonraki kuşağın ise ancak bir kapağın içinde keşfettiği bir isimdi. şimdi geriye dönüp bakınca görüyorum ki alpay, pop müziğin hafızasıydı. o gidince o hafıza da biraz eksildi. mekânı cennet olsun; şarkıları kalsın, çünkü onlar zaten hep kalacak.