arnavutluk'un başkenti tiran'da 13 ekim'de öğrencilerin daha iyi üniversite koşulları ve iş olanakları talebiyle eğitim bakanlığı önünde başlattığı gösterilerin yedinci güne taşınmış hali. işin aslı başlangıç noktası gayet masum: kampüs koşulları, mezuniyet sonrası iş bulma derdi. ama sokak bir kez ısındı mı, talepler çabuk büyür; yedinci günde artık konu başbakanın istifasına, hükümet binalarının ateşe verilmesine ve çevik kuvvetle çatışmaya varmış durumda.
burada dikkat çeken şey, hareketin kendi kendini besleyen bir sarmala girmesi. eğitim bakanlığı binasının bir bölümünün yanması, başbakanlık ofisi ile maliye ve içişleri bakanlıklarının hedef alınması, öfkenin somut bir adrese yöneldiğini gösteriyor. başbakan yardımcısı albana koçiu'nun "sakinlik, özdenetim ve olgunluk" çağrısı ve "arnavutluk'un değişmek için yanıp kül olmasına gerek yok" sözü, hükümetin yangını söndürme değil, çerçeveleme derdinde olduğunu gösteriyor. zira genç işsizliği ve beyin göçüyle boğuşan bir ülkede üniversite koşulları talebi, aslında çok daha derin bir "bu ülkede kalmalı mıyım" sorusunun dışa vurumu.
yani mesele sadece bir bina yakmak değil; balkanlar'ın bu küçük ülkesinde gençlerin kendilerine yer bulamadığı bir sistemin, sokağa taşarak hesap sorması. yedinci gün hâlâ sokakta olmak, talebin karşılanmadığının da en net göstergesi. (bkz: beyin göçü)