150 dolara satılan bir kutunun içinde ışıklı bir Faye heykeli, kehanet kartları ve sanat kitabı var; oyunun kendisi yok. Santa Monica Studio'nun duyurduğu God of War Laufey Koleksiyon Kutusu tam olarak bu: kutunun adı oyunun adını taşıyor ama içinde oynanacak hiçbir şey bulunmuyor. Bana kalırsa buradaki mesele sadece bir pazarlama hatası değil, koleksiyon kültürünün ne ara oyundan kopup büsbütün vitrin eşyasına dönüştüğü sorusu.
Oyunu ayrı alacaksın, bir de üstüne 150 doları kutuya sayacaksın; yani toplamda bir oyunun fiyatının iki üç katını, sadece "ben bu seriyi seviyorum" demek için ödeyeceksin. Burada satılan şey oyun değil, aidiyet. Faye gibi oyunun kendisinde bile doğru dürüst görünmeyen bir karakterin heykelini ışıklandırıp önüne koyuyorlar, çünkü tüketicinin duygusal bağı üzerinden kurulan bu ekonomide asıl ürün nostalji ve sadakat. İşin acı tarafı, aynı stüdyonun oyunu çıkana kadar kaç yıl beklettiğini düşününce bu kutu, sabrın karşılığı olarak sunulan bir teselli gibi duruyor.
Koleksiyon sürümleri bir dönem gerçekten "özel" bir şeydi; içinde oyunun kendisi, bir harita, belki bir soundtrack olurdu. Şimdi ise oyunu çıkarıp geri kalanı altın kaplama kutuya koyuyorlar ve buna koleksiyon diyorlar. Sektörün öğrendiği şey şu: oyuncu kitlesi duygusal, sabırsız ve biriktirmeye meyilli. Bu üç özellik bir araya geldiğinde, içi boş bir kutuyu bile alacak bir pazar her zaman çıkar. Sorun şu ki bu kutu bir gün ikinci el sitelerinde yarı fiyatına satılırken, kimse içinde ne olduğunu değil, ne olmadığını hatırlayacak.