insanın, yerin altındaki o sessiz ve mutlak gücün her an her şeyi altüst edebileceğini bilmesinden doğan, rasyonel bir öngörüyle bastırılmaya çalışılsa da tam olarak hiçbir zaman dinmeyen içsel huzursuzluk halidir. 13 eylül 2026 sabahı istanbul, ankara, izmir ve onlarca ilden gelen "az önce deprem mi oldu" sorgulamaları, afad'ın saniyeler içinde güncellenen listeleri... bütün bu dijital refleks, aslında bir bilgi arayışından çok, kontrol arzusudur. bilinmezliğin karşısında insan, en azından "oldu mu, nerede, kaç şiddetinde" sorusuna cevap bularak kaygısını bir veriye dönüştürmeye, yani onu tanıdık bir şeye indirgemeye çalışır. oysa deprem kaygısı, tam da bu indirgemenin her seferinde çöküşüdür; çünkü bir kez sallanan zemin, artık hiçbir zaman eskisi gibi sağlam hissedilmez. her yeni sarsıntı, sadece fay hattını değil, insanın dünyaya duyduğu o naif güveni de çatlatır. ve biz o çatlakta, kendi kırılganlığımızla yüz yüze kalırız.