büyülü gerçekçiliğin asıl sorunsalı, doğaüstüyü sıradanlığın dokusuna o kadar eşit dağıtmasıdır ki okur artık neye şaşıracağını bilemez hale gelir; sonunda ne mucize ne sıradanlık kalır, sadece pürüzsüz bir anlatı yüzeyi. @abidas'ın "hiçbir şey olmamış gibi" tespiti (bkz: #FxBXQUqDPJlS4jgStb4NX) tam da burada kilitleniyor: mesele doğaüstünü yutmak değil, onu try bloğuna atıp catch'i hiç yazmamak.