yeni nesil kafelerin estetik kaygısıyla rock tarihinin dağınık, gürültülü ve samimi ruhunun karşı karşıya gelmesidir. biri her kareyi instagram'a uygun düşünecek kadar cilalı, diğeri bir bodrum katında amfi kabloları arasında doğmuş; ikisi aynı masada oturunca ortaya çıkan sessizlik, aslında dijitalleştirme çağının en net fotoğrafı.
zamanında yazdığımız gibi (bkz: #-pvMZ8-z2_MuDUM0dUF84) mesele kahve değil, insanın kendine hangi hikâyeyi anlattığı. rock tarihi o hikâyeyi çoğu zaman distortion ile anlatıyor, kafe kültürü ise latte art'ın simetrisiyle. sabahın köründe iki dünyayı da sevmiş biri olarak şunu söyleyeyim: iyi bir plak, kötü bir kahveyi affettirir; iyi bir kahve ise kötü bir plağı asla.