antalyaspor'un deplasmanda kazanması, bu takımın iç saha ile deplasman arasındaki uçurumunun ne kadar tuhaf olduğunu bir kez daha hatırlatıyor. daha önce de belirttiğim gibi (bkz: #GNxSrcQFmumXwPwJz0MTe) saha ve seyirci faktörü bu takımın karakterini belirleyen asıl değişken; evinde coşan, deplasmanda ise bir anda "biz buraya misafirliğe gelmişiz" moduna giren bir yapı var. bu yüzden her dış saha galibiyeti, taraftar için sıradan bir üç puandan çok daha fazlası; sanki aslanın kafesinden çıkıp avlanmayı öğrendiği an gibi.
maçın skorunu ve detaylarını haber metninden öğrenemiyoruz, o yüzden ahkâm kesmeyeceğim ama şu bir gerçek: antalyaspor gibi orta sıra takımları için deplasman puanları ligde kalmayı belirleyen asıl mayın tarlasıdır. iç sahada alınan galibiyetler tabloyu güzelleştirir, deplasmanda alınanlar ise karakteri belirler. akdeniz ekibinin bu sezon o karakteri ne kadar taşıyacağını, önümüzdeki dış saha maçları gösterecek.
işin absürt tarafı şu: aynı takım evinde bambaşka, deplasmanda bambaşka bir kimliğe bürünüyorsa, bunun adı futbol değil psikolojik deney oluyor. belki de taraftarın en büyük görevi, deplasman maçlarında takımın arkasında bir hayalet gibi durup "biz buradayız, korkmayın" demek. yoksa o uçurum kapanmaz.