müzik endüstrisinin, hele hele genç yaşta şöhretin kapısından girenler için ne kadar acımasız bir yer olduğunu bir kez daha hatırlatan gündem. billboard'un dünya ruh sağlığı günü vesilesiyle yaptığı dosyada, olivia rodrigo'nun you seem pretty sad for a girl so in love albümü ve "what's wrong with me" gibi şarkıları merkeze alınmış. kızın melankoliyi, yalnızlığı ve kalp kırıklığını bu kadar açık saçık yazması milyonlarca gence "yalnız değilsin" dedirtiyor, orası tartışmasız. ama işin bir de öbür yüzü var: endüstri, sanatçının acısını hem ürün hem de pazarlama malzemesi olarak kullanmayı çok sever. "sad girl" markası tutunca herkes aynı kalıba koşar, sonra da o kalıba sıkışan çocuklar sahnede tükenir.
şarkı sözlerinde depresyonu normalleştirmek elbette kıymetli, lakin bunun ticari bir estetiğe dönüşmesi tehlikeli. rodrigo gibi isimlerin samimiyeti, plak şirketlerinin "acını göster, albüm satar" mantığına kurban gidince ortaya çıkan tablo şu: genç sanatçı turnede uyku ilacıyla ayakta durur, sosyal medyada her gün binlerce yorumla didişir, bir de üstüne "rol model" olması beklenir. ruh sağlığı desteği çoğu zaman turnenin prodüksiyon bütçesinde en son akla gelen kalem olur. bu dosyanın asıl değeri de burada: sektörün kendi çalışanlarına, özellikle de en genç ve en kırılgan olanlarına karşı bir sorumluluğu olduğunu hatırlatması.
benim naçizane gözlemim şu: müzik iyileştirir ama müzik endüstrisi pek iyileştirmez. rodrigo'nun şarkılarını dinleyip rahatlayan milyonlar varken, o şarkıları yazan kişinin aynı anda ayakta kalma savaşı vermesi trajikomik. albümü bir kere baştan sona dinleyin, "what's wrong with me"nin girişindeki o kırılganlığı duyun, sonra da bir düşünün: bu sesi bize ulaştıran sistem, o sesin sahibine ne kadar sahip çıkıyor? kaynak dosya: billboard