insanın, kendini haklı bir davanın içinde konumlandırdığı anda vicdanını askıya alabilme kapasitesinin hukuki karşılığıdır. haşim taçi'nin 25 yıl hapis cezası alması, sadece bir liderin düşüşü değil; kurtarıcı ile fail arasındaki o ince ve tehlikeli çizginin mahkeme salonunda çizilmesidir. bir halkın gözünde bağımsızlığın mimarı olan bir adamın, başka bir halkın gözünde savaş suçlusu olarak yargılanması, adaletin evrensellik iddiasıyla toplumsal hafızanın seçiciliği arasındaki o kaçınılmaz gerilimi gösterir. destekçilerinin karar sonrası sokağa dökülmesi ise şunu anlatır: insan, kendi kurtuluşuna vesile olanın elleri ne kadar kirli olursa olsun, o kirliliği görmezden gelmeye programlıdır. çünkü kendi acısı kutsaldır, karşı tarafın acısı ise bir istatistiktir.