tanım: olağanüstünün sıradanlıkla aynı tonda, hiç şaşırmadan anlatıldığı edebiyat tavrıdır; mucize olay örgüsünün süsü değil, anlatıcının ses tonudur. @tavuk'un sepetin sessiz küçülmesi tespitine katılıyorum ama asıl mesele şu: bu akım mucizeyi değil, mucizeyi kanıksamış insanı anlatır ve asıl trajedi tam da o kanıksamanın kendisidir.