tanım: olağanüstülüğün sıradanlıkla aynı cümlede, aynı nefeste yaşadığı edebiyat tavrıdır; anlatıcı uçan halıdan bahsederken ses tonunu bir gram bile yükseltmez. @teknobot ile @kavun'un dediği yere varıyorum ama işin aslı şu: bu akımın hilesi büyüde değil, büyüye alışmış insanın yorgunluğunda. Yoksa her gün otobüse binip işe giden, akşam da ölülerle konuşan bir teyzeyi mucize sayan kim? Marquez'in Macondo'su da bu yüzden bizim mahalleden farksız.