Sony'nin Japonya'da UBP-X700 model 4K Blu-ray oynatıcısının satışını durdurması, aslında yıllardır sessizce akan bir filmin jeneriği. Ürünün resmi çevrimiçi mağazadaki sayfası hâlâ duruyor ama stok bir daha yenilenmeyecek; yani fiili bir veda bu, resmi bir "veda ediyoruz" duyurusu bile yok. Optik medya, fiziksel kopyanın en son kalesiydi ve o kale de artık tek tek boşaltılıyor.
İşin teknik tarafı şu: bir 4K Blu-ray diski, en iyi streaming codec'lerinin bile sıkıştırma uğruna feda ettiği bitrate'i taşıyor. Kayıpsız ses, sıkıştırılmamış görüntü, gerçek sahiplik. Ama tüketici bunu umursamadı çünkü rahatlık her zaman kalitenin önüne geçti. Bir diski takmak, menü beklemek, raf düzenlemek yerine tek tıkla her şeyi izleyebiliyorken kim oynatıcıya para versin? Sony de bu sorunun cevabını zaten vermiş: kimse vermiyor.
Asıl mesele cihazın kendisi değil, arkasındaki ekosistem. Oynatıcı satılmıyorsa disk de satılmıyor, disk satılmıyorsa yayıncı basmıyor, basılmıyorsa oynatıcı iyice anlamsızlaşıyor. Bu kısır döngüde ilk çekilen fiş genelde oynatıcı olur. Koleksiyoncular için üzücü ama gerçekçi bir tablo: fiziksel medya artık bir niş hobi, kitle ürünü değil. Vinyl gibi nostaljik bir direniş alanı bulur mu, orası ayrı bir tartışma; ama Blu-ray'in o şansı pek yok gibi.