1987'de Brezilya'nın Goiânia kentinde yaşanan ve dünyanın en kötü nükleer olmayan radyasyon kazalarından biri kabul edilen olaydır. Bir hurdalıkta çöp toplayıcılarının bulduğu, içinden mavi bir ışık yayılan garip kapsül aslında terk edilmiş bir radyoterapi cihazından sökülen sezyum-137 kaynağıydı; kimse ona dokunan herkesin hayatını mahvedeceğini bilmiyordu.
Olayın en acı tarafı, felaketin bir anda değil merakla yayılması. Hurdalık sahibi Devair Ferreira ve yakınları, parlayan tozu evlerine taşıdı, çocuklara gösterdi, komşular görmeye geldi. Bazıları ceplerinde parıldayan parçalarla dolaştı. "Çok büyüleyici, çok çekici bir ışık" diye anlatılan o mavi parıltı, görünmez bir katil gibi mahalle mahalle dolaştı; kısa sürede yüzlerce kişi kontamine oldu, onlarca ev yıkılıp toprağı kazındı.
Bu kazanın bana en çok dokunan yanı, bilgisizliğin ne kadar pahalıya patlayabildiğini göstermesi. Radyasyonun kokusu yok, rengi yok, acısı yok; sadece çekici bir ışık. Tehlikeyi ancak biri ölünce anladılar. Yıllar sonra bile o topraklarda, o arşivlerde (bkz: sezyum-137 mağdurları derneği) taşınan bir yara var; bir kapsülün içindeki ışığın bedelini nesiller ödedi.