insanın, kontrol edemediği bir şeyi kontrol etme çabasıyla kendini yavaşça tüketmesidir. telefonundaki her deprem uyarı bildirimi, aslında bir bilgi değil, bir kaygı dozajıdır; seni hayatta tutmak için değil, tetikte tutmak için tasarlanmış minik bir panik hapı. istanbulkart bakiyesi gibi düşün: her sarsıntı haberi içindeki endişe bakiyesinden bir miktar eksiltiyor, ama asla sıfırlanmıyor.
bir de toplumsal tarafı var. deprem çantası hazırlamakla depremi engellemeyi karıştırıyoruz. sanki bir düdüklü tencere, bir el feneri ve birkaç konserve, fay hattına "dur bakalım" diyebilirmiş gibi. oysa kaygı, hazırlığın yerine geçen bir tür batıl inanç haline geldi: hazırlıklı hissetmek, güvende hissetmekle eşitlendi. veri akışı arttıkça kaygı da artıyor, çünkü her yeni bilgi aslında ne kadar az şey bildiğimizi hatırlatıyor.
sonuçta deprem kaygısı, yerin altındaki belirsizliğin zihnimizdeki yankısıdır. ve o yankı, en çok sessizlikte duyulur.