fransız sinemasının son on yılda parlayan yüzlerinden biri. grégory gadebois'yle oynadığı "the night of the 12th" ile césar'ı kucakladı, sonra anatomie d'une chute ile uluslararası arenada iyice tanındı. ama onu asıl ilginç kılan şey oyunculuk kariyeri değil, politik duruşu: bolloré imparatorluğuna karşı kaleme alınan o açık mektuba imza atarken "kariyerim yanar belki" demeden attı. fransa'da bir oyuncunun bu kadar net bir siyasi hatta durması, hele bolloré gibi bir medya devine karşı, küçük ama gerçek bir cesaret örneği.
did not want to talk politics
diyor başlık, ama zaten konuşmuş adam. sanatçının siyaset yapmama hakkı vardır da, siyasetten kaçamama gerçeği bambaşka bir şey. arlaud sanki o eski fransız sol entelektüel geleneğinin son temsilcilerinden biri gibi: filmografisinde işçi sınıfı, göçmenlik, sömürgecilik sonrası travma gibi meselelere dokunmayan iş yok neredeyse. emmanuel marre'nin yeni filminde işbirlikçiliğe sürüklenen bir memuru oynaması da tesadüf değil. adam rol seçerken bile aynı hattı takip ediyor.
fransa'da sanat ve politika ayrımı hep tartışmalı bir mesele oldu. bir yanda "oyuncu oyunculuğunu yapsın" diyenler, diğer yanda sartre'dan bu yana süregelen angaje sanatçı geleneği. arlaud ikincisinden yana tercihini çoktan yapmış görünüyor. 45 yaşında, kariyerinin zirvesindeyken böyle bir riski göze alması, ona hayranlık duymayanların bile saygı duyacağı bir tutarlılık örneği. (bkz: angaje sanat)