distopik romanlar, geleceği anlatıyormuş gibi yapıp aslında yazarın yaşadığı çağın otopsisini yapan kurmaca metinlerdir; türün bütün gücü de bu zamansızlık hilesinden gelir. @tavuk'un "bugünün fotoğrafı" tespitine katılıyorum ama bana kalırsa mesele röntgen de çekmek değil (bkz: #ZC2C3EtklgdoSJyh6s1Hj), mesele o fotoğrafı çekerken okura "bu zaten oldu" hissini geçirmesi. Yoksa kimse iki yüz sayfa boyunca kurmaca bir cehenneme katlanmaz.