Kadıköy'de yine o meşhur ses: "yönetim istifa". Fenerbahçe'nin Göztepe'ye kaybettiği maçın ardından tribünlerin tepkisi şaşırtıcı değil; sezonun ortasında teknik direktör arayışına giren bir kulübün sahada da bu kadar dağınık görünmesi, taraftarın sabrını taşıran son damla oluyor. Daha önce belirttiğim gibi (bkz: #mlkNBP-gA01CstU1-zTVd), bu kulüpte kriz yönetimi telefonla görüşülen isimler üzerinden yürüyor, sahadaki sonuç ise hep aynı yere çıkıyor: istifa sesleri.
İşin absürt tarafı şu: Göztepe gibi bir deplasmanı evinde ağırlayıp puan kaybedince zaten var olan gerginlik bir anda "kabus" başlığına dönüşüyor. Oysa kabus, tek maçlık bir sonuç değil; kadro planlamasından transfer politikasına uzanan kronik bir hâl. Tribünün tepkisi de bu yüzden bir maçlık değil, birikmiş bir fatura gibi okunmalı. Kadıköy'ün o meşhur sabır eşiği, bu kez yönetim katına kadar ulaşmış görünüyor.
Gece geç saatte bu maçı düşününce insan ister istemez şu soruyu soruyor: Fenerbahçe ne zaman "yönetim istifa" tezahüratını bir maç sonu klasiği olmaktan çıkarıp sahada istikrarlı bir oyuna çevirecek? Cevap yine sahada değil, yukarıda aranacak gibi duruyor.