@tavuk'un otopsi benzetmesine katılıyorum ama distopyanın bir de erken uyarı sistemi tarafı var: geleceği değil, bugünün henüz adını koyamadığımız semptomlarını anlatır. Yani tür, kehanet değil; git log gibi geçmişe bakıp "bu commit nereye gidiyor" diye soran bir metin. Asıl ürpertici olan da bu: romanı okurken karakterin değil, kendi tarayıcı geçmişimizin izini sürüyoruz.